Augmentację kości wykonuje się wtedy, gdy naturalna tkanka kostna jest zbyt wąska, zbyt niska lub uległa zanikowi. Najczęściej dochodzi do tego po ekstrakcji zęba, szczególnie gdy od jego usunięcia minęło dużo czasu. Nieobciążana kość stopniowo się resorbuje, co zmienia kształt wyrostka zębodołowego i może utrudnić stabilne wszczepienie зубны імплант.

Wskazaniem do odbudowy kości mogą być także urazy, zaawansowana choroba przyzębia oraz przebyte stany zapalne. W zależności od lokalizacji i rozległości ubytku stosuje się m.in. augmentację poziomą lub pionową, sterowaną regenerację kości, a w bocznym odcinku szczęki także sinus lift, czyli podniesienie dna zatoki szczękowej. Zabieg ten pozwala zwiększyć ilość kości w miejscu planowanego wszczepienia implantów.

Odbudowa kości umożliwia stworzenie odpowiednich warunków do stabilnej, funkcjonalnej i trwałej implantacji. Bez jej przeprowadzenia wszczepienie implantu w niektórych przypadkach byłoby niemożliwe lub wiązałoby się z większym ryzykiem niepowodzenia.